Een Ree is geen Edelhert. Het ree is de kleinste van alle hertensoorten in ons land.

Van de inheemse soorthet uiterlijk, de zintuigen en het gedrag van het ree opgeschreven inclusief de leeftijd, ziekten en ongemakken. Ree beschrijven we hoe het zich in de loop der tijd heeft ontwikkeld en met welke andere diersoorten het ree verwant is. Bovendien hebben we 

Helaas, voor veel mensen, laten de dieren zich niet het gehele jaar door zien. In dat geval helpen sporen ons om activiteiten en omstandigheden van de dieren vast te stellen of zelfs de dieren te vinden.

Door zijn lichaamsvorm en afmetingen is het Ree uitermate geschikt om zich in dichte ondergroei en hoog gras voort te bewegen. In verhouding tot de romp zijn de lopers sierlijk en lang. Door de sterk ontwikkelde dijbeenspieren kunnen Reeën verre en hoge sprongen maken. Het gewei van de bokken is relatief klein. De grote ogen hebben een zwarte iris met daarin een dwars geplaatste pupil. De ogen bevinden zich aan de zijkant van de kop, wat een zeer groot gezichtsveld oplevert. De oren zijn lang en ovaal van vorm. De hals is smal en de romp is gedrongen, van voren wat zwaarder dan achter. De staart bestaat uit een kort stompje en is aan de buitenkant van het lichaam praktisch onzichtbaar.