Het ree laat zich regelmatig langs de rand van bos en ruigte zien. Soms wordt een recreant echter door het blaffende geluid van de dominante reebok opgeschrikt. In de geluiden die door reeën geproduceerd kunnen worden, onderscheiden we een blaffen, fiepen en klagen.

Het fiepen, een hoge toon, wordt door de geit en de kalveren gebruikt om contact met elkaar te houden. En het geluid wordt in de bronsttijd uitgestoten door de reegeit om de bok te lokken. De hoogte van de toon is verschillend. Over het algemeen is het hoe lager de toon hoe ouder. 

Brekende takjes en schurende bladeren kunnen de reebok uitdagen te schelden. Het schelden van de reebok een beetje op het blaffen van een hond. Een reebok stoot dit geluid uit als het iets bijzonders waarneemt zonder het te herkennen. Het kort blaffende geluid wordt door de bok uitgestoten in het territorium, vermoedelijk om vreemde bokken uit de buurt te houden. Herkent het ree de oorzaak van de storing, de mens bijvoorbeeld, dan springt het zonder geluid af. Is het een rivaal dan volgt vaak imponerend gedrag. 

Het klagen van een reekalf wordt vaak veroorzaakt als reekalveren hun moeder kwijt zijn bijv. ten gevolge van een verkeersongeval.

Door jagers wordt in de bronsttijd, de fiep, een blad of een instrumentje, gebruikt om de geluiden van de reeën na te bootsen en zo doende een reebok naar zich toe te lokken. Alleen jagers die de juiste toon op het goede moment toepassen, hebben hiermee succes. Wordt de fiep verkeerd gebruikt, dan werkt het averechts.