Het ree kan geur- en veegsporen, kabplekken, ligplekken, vraatbeeld, haren achterlaten maar die sporen kunnen pas werkelijk aan het ree worden toegekend als deze samen aanwezig zijn en er ook hoefafdrukken aanwezig zijn.

Reeën kunnen zich op drie verschillende manieren voortbewegen namelijk:

• Het rustig stappen; hierbij worden de achterpoten praktisch in de afdruk van de voorpoten worden gezet.
• Het draven; waarbij de poten diagonaal gelijktijdig worden verzet.
• Het vluchten; door grote sprongen, waarbij de achterpoten tot ver voor de voorpoten worden geplaatst. Het Ree kan grote sprongen maken. Sprongen van vier meter en meer zijn geen uitzonderingen.

Het spoor van een Ree wordt gevormd door de afdrukken van de hoefschalen in de grond en het patroon van die afdrukken. Aan de grootte van de afdrukken kan men zien of er een volwassen Ree of een kalf heeft gelopen. Aan de diepte van de sporen kan men zien of het een zwaar of licht ree is en of het versneld of afremd.

Heeft het rustig gestapt, dan zien we de afdrukken van voor- en achterlopers vlak bij elkaar of in elkaar. Is het Ree vluchtig geweest, dan zien we dat de afdrukken van de hoefschalen gespreid zijn. In een zachte bodem zien we dan ook de afdrukken van de beide achterklauwtjes.

Er bestaan geringe verschillen tussen het spoor van een bok en dat van een geit. In de praktijk zijn deze echter voor ons nauwelijks van betekenis.

Tijden het lopen en krabben in de grond wordt een geurstof uit de geurklieren aan de poten naar buiten geperst waardoor een reukspoor wordt gevormd waaraan elk ree individueel te herkennen is. 

Bij de reebok bevindt zich voor en tussen de rozenstokken nog een geurklier. In het voorjaar en in de zomer wrijven, slaan en vegen de reebokken veelvuldig met hun gewei en dus deze geurklier langs voorwerpen in en om hun territorium omdat te markeren. Daarbij worden takken en twijgen tussen de geweistangen genomen en door op- en neergaande bewegingen in contact gebracht met de geurstof. Naast de geursporen die daardoor worden gemaakt gebeurt dit markeren vaak zo heftig, dat de bast van de boompjes afgeveegd wordt. De sporen van dit markeren worden wel veegsporen genoemd. Hoewel dit gedrag niet het vegen van het gewei is om de huid van de geweitakken af te halen.

Een ervaren of getrainde hond met een goede neus is in staat het spoor van een individueel ree te volgen. Daarvan maken mensen gebruik bij het opsporen van reeën die bijvoorbeeld slachtoffer zijn gworden van het verkeer. De getrainde honden noemen we zweethonden.

De reebok veegt en markeert in de loop van het jaar. In beide gevallen vegen, wrijven en slaan de reebokken veelvuldig met hun gewei.

Daarbij worden takken en twijgen tussen de geweistangen genomen. Door op- en neergaande bewegingen of heen en weer slingeren van de voorwerpen brengen ze de jeukende huid van het volgroeide gewei of de geurstof uit hun geurklier in contact met het voorwerp. Dit gebeurt vaak zo heftig, dat de bast van de takken en stammen geschuurd wordt. Die sporen worden wel veegsporen genoemd. Hoewel dit dus niet alleen het gevolg is van het vegen van het gewei maar ook het markeren van het territorium.

Ervaren reeënbeheerders herkennen aan de dikte van de geveegde plaatsen dat het hier om relatief groot of klein gewei gaat en spreken dit dan uit als grote of kleine bok. De werkelijkheid is dat de dikte van geveegde obstakels niets zegt over de grote van bok of het gewei maar meer over de vorm van het gewei, met name de ruimte tussen de geweistangen.