Als de reeënpopulatie de leefomgeving zo veranderd dat een andere soort zich niet meer kan handhaven of de aanwas van reeën stabiliseerd dan is voor die soort of de reeën de maximum reeëndichtheid bereikt.

Er is dus sprake van het bereiken van een maximum reeëndichtheid als de invloed van de reeën niet meer wordt verdragen. De reeëndichtheid kan zelfs zo groot worden dat die invloed door de reeën zelf niet meer wordt verdragen. De aanwas neemt dan af en de sterfte neemt toe. De reeëndichtheid die hoort bij dat omslagpunt noemt men wel ecologische draagkracht (voor die soort).

Draagkracht is een maat voor omslag van wel of niet verdragen. Als iets niet verdragen wordt drukken wij mensen dat uit in schade. Dat kan zijn ecologische schade maar ook economische schade. Van dat laatste is sprake als wij mensen de schade van reeën aan onze bezittingen niet meer verdragen. De reeëndichtheid die hoort bij dat omslagpunt noemen we de economische draagkracht.

De grens tot waar de schade wordt geaccepteerd is zeer moelijk vast te stellen. Gaat het hier bijvoorbeeld om het gras dat uit het weiland is gegeten of de laatste van een zeldzame plant. Gaat het om een paar struiken die in een bos zijn geveegd of zijn alle topscheuten uit de aangeplante eikjes gegeten? Betreft het een automobilist die alleen geschrokken is van een toevallig overstekend ree of zijn er al vier botsingen geweest.

Als er sprake is van het bereiken van de economische draagkracht dan is de ecologische dichtheid vaak nog lang niet bereikt. De reeëndichtheid wordt in Nederland door de mens beïnvloed. Dit kan indirect zijn door het beperken van hun leefgebied door het plaatsen van afrasteringen en afweermiddelen en direct door het doden van reeën door diverse oorzaken. Daardoor blijft de aanwas relatief hoog, de natuurlijke sterfte relatief laag en zijn de reeën over het algemeen gezond.

U kunt meer lezen over draagkrachtbepalen onder de draagkracht van een gebied te bepalen.